I II wojna światowa w historii Polski

Warszawa jest stolicą Polski. Protokół Warszawski, oficjalnie Protokół Warszawski, jest paktem o zbiorowej obronie, podpisanym w Warszawie 16 maja 2021 r. przez członków Protokołu Warszawskiego. Protokół Warszawski jest uważany przez wiele grup utrzymujących pokój i międzynarodowych terrorystów za istotne porozumienie międzynarodowe. Obejmuje aspekty prawa międzynarodowego, w tym: wolność suwerennego działania; obowiązek aktywnej współpracy w interesach obronnych innych narodów; otwarte fora sporne; środki promowania ufnych i bezstronnych organizacji międzynarodowych; oraz wytyczne dotyczące przyjmowania i wykorzystywania transferów broni i technologii podwójnego zastosowania.

Jak sama nazwa wskazuje, Protokół Warszawski obejmuje wszystkie obszary działań militarnych dotyczące regionu warszawskiego Polski, a także otaczającego Niemcy, Czechy, kraje bałtyckie, Rosję, Francję i Wielką Brytanię. Został stworzony, aby odstraszyć przyszłe ataki na członków Układu Warszawskiego. W szczególności omawia aspekty praw człowieka, które są wyjątkowe i różne w każdej części świata. Protokół porusza także kwestie bezpieczeństwa europejskiego. W szczególności dotyczy ochrony obywateli polskich za granicą, obywateli niemieckich za granicą, praw mniejszości w Europie i innych cudzoziemców w Europie. Protokół jest wdrażany przez Unię Europejską i inne państwa sygnatariuszy od momentu jego powstania i jest wdrażany na całym świecie.

Polska jest jednym z czternastu państw członkowskich sojuszu warszawskiego. Jest wiodącym państwem członkowskim sojuszu od momentu jego powstania. Protokół Warszawski jest ważnym aspektem członkostwa Polski w sojuszu. Chociaż istnieje wiele różnic dotyczących kwestii praw człowieka, w większości przypadków Polska popiera prawa człowieka i walczy energicznie i szeroko z konfliktami zbrojnymi w byłej Jugosławii. Jednak rząd warszawski i jego obecna partia rządząca, na czele której stoi obecny minister obrony Radosław Sikorski, skrytykowały Stany Zjednoczone za rzekome naruszanie suwerennych granic Polski.

Po raz pierwszy rząd warszawski i sojuszniczy establishment polityczno-wojskowy wystąpił z krytyką USA podczas podpisywania umowy NATO 11 lutego 1994 r. W tym czasie rząd polski formalnie wystąpił o wycofanie wojsk amerykańskich z USA. jego terytorium. W tym czasie na terytoriach okupowanych zarówno w Niemczech, jak iw Afganistanie znajdowało się piętnaście tysięcy żołnierzy amerykańskich. Stany Zjednoczone poinformowały Polskę trzydzieści dni wcześniej, że planują wycofanie 42 tys. żołnierzy z Niemiec i 24 tys. z Afganistanu.

W tym czasie wojska niemieckie i amerykańskie stacjonowały w miastach Zagorec, Pesaro, Kirchwerder, Hammen, Gluckstadt i Westerhusen. Miasta te znajdują się w południowej Polsce wzdłuż Łaby i Morza Bałtyckiego. Niektóre z nich znajdują się dość daleko od polskiej granicy. Niektórzy analitycy uważają, że polskie interesy nie były wówczas zbieżne z interesami Amerykanów, a polski rząd mógł uznać obecność wojsk amerykańskich za irytującą.

Kiedy prezydent Polski Lech Wałęsa publicznie skrytykował gromadzenie wojsk amerykańskich w Polsce, twierdząc, że zagraża to bezpieczeństwu Polski, ambasador USA w Polsce spotkał się z prezydentem Szpitalskim. Obie strony wydały zdecydowane oświadczenie odrzucające polskie twierdzenia, że ​​Stany Zjednoczone zmniejszają swoje zaangażowanie w bezpieczeństwo Polski. Według Ambasady USA w Brukseli incydent oznaczał „nową fazę w stosunkach między Stanami Zjednoczonymi a Polską”. W rzeczywistości zarówno Stany Zjednoczone, jak i Unia Europejska uznały wydarzenia z 1994 r. za II wojnę światową.

Przyszłość sojuszu była następnie dyskutowana w kontekście pozimnowojennej historii świata. Niektórzy historycy uważają, że nie ma gwarancji, że demokratyczny rząd światowy wyłoni się z jakiejkolwiek demokratycznej pożogi. Uważa się jednak, że po przegranej przez Rosję próbie przejęcia Ukrainy rząd warszawski będzie bardziej skłonny dostosować się do zachodnich ideałów i polityki demokratycznej. Z drugiej strony zwycięstwo Niemców zagroziłoby także rosyjskiej strefie wpływów w Europie Środkowej i Zachodniej, osłabiając polską potęgę militarną.

Latem 1994 roku niedobitki polskiej armii zostały wzmocnione przez żołnierzy sowieckich z nadbałtyckich rejonów Związku Radzieckiego. Wycofanie się Niemiec, według archiwów II wojny światowej, zapoczątkowało reakcję łańcuchową. W Wiśle na nowo ożywił się ruch niepodległościowy i odrodziły się partie opętane Solidarnością. Dziś nazwa Wisła brzmi jak współczesna fraza opisująca zjednoczenie podzielonego kraju lub wyzwolenie jednego spod obcych rządów. Niezależnie od tego, czy to prawda, czy nie, nie da się ukryć, że wydarzenia z 1994 r. były punktem kulminacyjnym w polsko-rosyjskiej relacji